41 - Buitenlunch

Donderdag 3 juli 2014
Vandaag haal ik tante Diny op om eens lekker "Buiten de deur" te gaan lunchen. Dat vind ze altijd prachtig en ze geniet met volle teugen.
Ik besluit naar Het Boscafé te gaan. We hebben daar ooit wat gedronken. Er is een mooi terras en er spelen altijd kinderen. Misschien vindt ze dat wel leuk.
En ja hoor, ze geniet.

We zitten pal aan de speelplaats en dat vind ze leuk, vooral als de kinderen vlak bij haar spelen.

Een lekkere salade in de buitenlucht, dat doet goed.
Maar met brood in haar ene hand, prikt ze met haar vork een ander stuk brood aan en probeert dat zo te eten....
Het valt me op dat ze steeds vraagt wat iets is, ook als ik zeg, dat ze het even moet proeven, weet ze niet wat ze eet.
Ze herkent geen tomaat en geen komkommer.
Ze vlooit wat met haar vork door het eten en zegt: "Zo een salade, die kan ik wel zelf maken. Daar moet ik dadelijk even de boodschappen voor doen."

Een meisje speelt in haar buurt. Ze kijkt, maar heeft er eigenlijk geen oog voor. Vermoedelijk ziet ze haar zoals in de onderste foto.
Ze is vrolijk, ze praat, heeft er zin in en ik geniet. Het is mooi weer.

Haar servetje valt van de tafel. Ze schatert het uit en legt het weer op tafel. Ach het zijn de kleine dingen die het doen.

Ze zit in de zon en dat is toch flink warm, dus we gaan even draaien.

Kleine kinderen, altijd leuk. Jan, komt tante Diny een handje geven. En hij wil mij ook een handje geven. Nou, dat vindt tante Diny een goed idee.

Het toetje komt, want tante Diny heeft geen dineetje gehad, zonder toetje. Een gemixt bordje met een stukje aardbeientaart, een bolletje mango-ijs, slagroom en...... crème brulée. Dat maakte ze vroeger zelf altijd als ik met mijn gezin bij haar op vakantie was. Ja, crème brulée kent ze erg goed.
Ik zeg: "Verrassing, weet je wat je op je bord hebt?"
Tante Diny kijkt eens en zegt: "Nee, wat heb ik op mijn bord?"
Ik zeg: "Proef het maar tante Diny, je kent het vast wel."
Ze proeft de crème brulée en zegt: "Dit ken ik niet, dit heb ik nooit gehad. Ja, het lijkt wel op iets wat ik in de koelkast heb staan."
Ik vertel haar dat het crème brulée is en dat ze het in Frankrijk vaak zelf maakte..... nou, dat was nieuw.
"Dit heb ik nooit zelf gemaakt, nee hoor. Dit lijkt op dat in zo'n pak met geel....."
Ik: "Bedoel je vanillevla tante Diny?"
"Nee", klinkt het resoluut.
Ik noem vanalles op en kom uiteindelijk weer bij vanillevla.
"Ja," zegt ze, "Die bedoel ik!"

En dan wil ze al betalen...... terwijl we samen besloten hebben om af te sluiten met een cappucino.
Daar gaan we weer.... de eeuwige tas, met portemonnee.
En het geld..... "ik geef je honderd gulden, maar ik heb geen geld, hoe moet ik nu betalen?"
Ik: "U kunt met uw pasje betalen."
En dus haalt ze paspoort en pinpas door elkaar.... ze geeft me haar paspoort en pinpas om te betalen.
"Het paspoort heb ik niet nodig, tante Diny."
"OH, heb jij die niet dan, ik heb weer een nieuwe, want jij had hem van mij meegenomen...." (dat was dus Riëtte, en we hadden het veilig gesteld ivm dat ze het paspoort niet zou gaan verstoppen. Maar goed, ze denkt dus dat ze een nieuw paspoort heeft)

De cappucino komt en tante DIny vraagt wat er in dat zakje zit. Suiker dus.
En tot mijn stomme verbazing gooit ze de suiker in haar koffie, dat heb ik haar nog nooit zien doen.... ze drinkt de koffie het liefst zwart....
Ze roert en gooit in 1 slok de koffie naar binnen.....misschien toch niet zo lekker.

Hee.... die zakdoek, die ken ik niet. Blijkt er een ander naam in te staan.... Hoe komt ze daar weer aan?
Als ik de foto's terugkijk, zie ik dat ze steeds minder lacht en dat kwam er ook uit in de auto.
"Ik heb jou 100 gulden gegeven, dan krijg ik nog geld van je terug."
"Nee, tante Diny, ik heb betaald met uw  pinpas."
"Nou, ik heb geld nodig en ik blijf niet waar ik nu zit en ik ga weer zelf boodschappen doen. Ik zal jullie wel laten zien, dat ik voor mezelf kan zorgen."
Het ergste is, dat ik autorijd en dus niet echt kan reageren.
Halverwege zet ik de auto aan de kant en probeer op haar in te praten.... met haar meepraten, tegen haar in praten. Ze is boos, teleurgesteld, verdrietig, en niet te vermurwen. Ze blijft niet wonen waar ze nu is.
"Tante Diny, als het zou kunnen, zou ik de eerste zijn, die dat voor u gaat regelen, maar het kan niet meer. En dat wil u niet horen."
Ik breng haar terug naar huis, we drinken nog een kopje thee.
"Er komt hier nooit iemand, niemand neemt me eens een keertje mee...."
Ja, en dat duurde zo wel even.
Het begon zo leuk, deze middag, maar toch ga ik weer met een bezwaard hart naar huis.
Helaas lieve tante, het kan echt niet meer, maar dat kunnen we u niet meer uitleggen.....